อาณาจักรของพระเจ้า (ตอน 4)

ในตอนสุดท้ายเราตรวจสอบขอบเขตที่สัญญาของอาณาจักรที่ใกล้เข้ามาของพระเจ้าในความบริบูรณ์สามารถเป็นแหล่งของความหวังอันยิ่งใหญ่สำหรับเราผู้เชื่อ ในบทความนี้เราต้องการเจาะลึกลงไปถึงวิธีที่เรายืนหยัดเพื่อความหวังนั้น

เรายืนหยัดเพื่ออาณาจักรแห่งอนาคตของพระเจ้าได้อย่างไร

Wie sollen wir als Gläubige unser Verhältnis zu einem Reich verstehen, von dem es in der Bibel heisst, es sei jetzt bereits gegenwärtig, aber sein Kommen stünde noch aus? Ich meine, wir können es in Anlehnung an Karl Barth, T.F. Torrance und George Ladd (auch andere könnten an dieser Stelle genannt werden) folgendermassen beschreiben: Wir sind dazu berufen, jetzt an den Segnungen des kommenden Reiches Christi Anteil zu haben und bezeugen dieses in vorläufiger und zeitlich beschränkter Art und Weise. So wie wir gegenwärtig das Reich Gottes wahrnehmen und in unserem Handeln widerspiegeln, das im Dienst von Jesu fortlaufendem Wirken kraft seines Heiligen Geistes steht, legen wir beredt Zeugnis darüber ab, wie das künftige aussehen mag. Ein Zeuge legt nicht aus Selbstzweck Zeugnis ab, sondern um etwas zu bezeugen, von dem er persönlich Kenntnis gewonnen hat. Gleichermassen verweist ein Zeichen nicht auf sich selbst, sondern auf etwas anderes und weitaus Bedeutenderes. Als Christen legen wir Zeugnis darüber ab, worauf verwiesen wird – das künftige Reich Gottes. Somit ist unser Bezeugen wichtig, unterliegt jedoch gewissen Einschränkungen.Erstens dient unser Bezeugen nur teilweise als Indikator des künftigen Reiches. Es birgt nicht seine ganze Wahrheit und Wirklichkeit, und dies ist auch gar nicht möglich. Unser Handeln kann nicht vollumfänglich Christi Reich, das jetzt noch weitgehend verborgen bleibt, in seiner ganzen Vollkommenheit offenbaren. Unsere Worte und unser Handeln können sogar einige Aspekte des Reiches verschleiern, andere wiederum besonders hervorheben. Unsere vielfältigen Bezeugungsakte können im ungünstigsten Fall scheinbar völlig unstimmig sein, ja einander vielleicht sogar widersprechen. Eine vollkommene Lösung eines jeden Problems mögen wir wohl nicht herbeiführen können, wie aufrichtig, engagiert oder gekonnt wir uns auch darum bemühen. In einigen Fällen kann eine jede sich bietende Option sich zwangsläufig ebenso vorteilhaft wie nachteilig auswirken. In einer sündigen Welt ist eine vollkommene Lösung auch für die Kirche nicht immer möglich. Und so wird das von ihr abgelegte Zeugnis in dieser gegenwärtigen Weltzeit auch nur unvollständig sein.

Zweitens ist uns mit unserem Zeugnis lediglich eine eingeschränkte Sicht auf die Zukunft möglich, die uns nur einen flüchtigen Blick auf das künftige Reich Gottes erhaschen lässt. In seiner ganzen Wirklichkeit aber vermag sie es uns gegenwärtig nicht zu erfassen. Wir sehen „nur ein unklares Bild“ (1. Korinther 13,12;Gute Nachricht Bibel). So ist es zu verstehen, wenn wir von einer „vorläufigen“ Sicht sprechen.Drittens ist unser Bezeugen zeitgebunden. Werke kommen und gehen. Einiges, was im Namen Christi vollbracht wird, mag länger als anderes Bestand haben. Einiges, was wir mit unserem Handeln bezeugen, mag nur flüchtig und nicht von Dauer sein. Aber als Zeichen verstanden, muss unser Bezeugen auch nicht ein für alle Mal Gültigkeit besitzen, um auf das verweisen zu können, was wirklich von Dauer ist, die ewige Herrschaft Gottes durch Christus im Heiligen Geist.Somit ist unser Bezeugen weder allgemeingültig noch vollkommen, erschöpfend oder unumstösslich, obwohl es von grossem, ja unabdingbarem Wert ist, da es diesen aus der Beziehung zur künftigen Realität des Reiches Gottes gewinnt.

คำตอบที่ผิดสองประการเกี่ยวกับแก่นเรื่องที่ซับซ้อนของอาณาจักรที่มีอยู่แล้ว แต่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ของพระเจ้า บางคนอาจถามว่า "ปัจจุบันเราได้รับประสบการณ์และประจักษ์พยานอันคุ้มค่าเพียงใดหากพวกเขาไม่ได้มุ่งสู่อาณาจักรนั้น เหตุใดจึงต้องกังวลกับมัน มันจะมีประโยชน์อะไร? ถ้าเราไม่สามารถนำอุดมคติออกมาได้ทำไมเราควรลงทุนอย่างมากในโครงการหรือใช้ทรัพยากรมากมายกับมัน? "คนอื่นอาจตอบว่า" พระเจ้าจะไม่ทรงเรียกเราให้ทำอะไรเลย บรรลุอุดมคติและสิ่งที่สมบูรณ์แบบ ด้วยความช่วยเหลือของเขาเราสามารถทำงานอย่างต่อเนื่องเพื่อรับรู้ถึงอาณาจักรของพระเจ้าบนโลก "ปฏิกิริยาตอบสนองต่อปัญหาที่ซับซ้อนของอาณาจักร" ที่มีอยู่แล้ว แต่ยังไม่แล้วเสร็จ "มีอยู่ในเส้นทางประวัติศาสตร์ของคริสตจักรเป็นส่วนใหญ่ ผลิต และสิ่งนี้แม้จะมีคำเตือนอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับวิธีการทั้งสองนี้ซึ่งพวกเขาระบุว่าเป็นข้อผิดพลาดร้ายแรง อย่างเป็นทางการมีการพูดคุยของชัยชนะและความสงบในเรื่องนี้

triumphalism

บางคนที่ไม่ชอบถูกลดการรับรู้และการตระหนักถึงสัญญาณยืนยันว่าสามารถสร้างอาณาจักรของพระเจ้าได้ด้วยตัวเองแม้ว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากพระเจ้า ตัวอย่างเช่นพวกเขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเราสามารถเป็น "ผู้เปลี่ยนโลก" ได้ นี่เป็นกรณีถ้ามีคนจำนวนมากพอที่จะทุ่มเทอย่างเต็มที่กับสาเหตุของพระคริสต์และพร้อมที่จะจ่ายในราคาที่จำเป็น ดังนั้นหากมีคนมากพอที่จะพยายามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและจริงใจและนอกจากนี้ยังรู้เกี่ยวกับกระบวนการและวิธีการที่เหมาะสมโลกของเราจะเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อย ๆ ในอาณาจักรที่สมบูรณ์แบบของพระเจ้า จากนั้นพระคริสต์จะทรงเมื่อราชอาณาจักรเข้ามาใกล้ความสำเร็จด้วยความพยายามของเราก็จะกลับมา แน่นอนทั้งหมดนี้สามารถทำได้ด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้าเท่านั้น

แม้ว่าจะไม่ได้เปิดเผยอย่างเปิดเผยมุมมองของอาณาจักรของพระเจ้าก็ถือว่าสิ่งที่เราได้ตระหนักก็คือศักยภาพของพระเยซูคริสต์ที่เป็นไปได้ผ่านงานของเขาบนโลกและคำสอนของเขา แต่ไม่ได้ทำจริง พระคริสต์ในรูปแบบของชัยชนะได้รับชัยชนะซึ่งตอนนี้เราสามารถใช้ศักยภาพที่เป็นไปได้หรือทำให้เป็นจริง

การตอบสนองของผู้ชนะเลิศมีแนวโน้มที่จะเน้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งความพยายามที่สัญญาว่าจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงในพื้นที่ของความยุติธรรมทางสังคมและศีลธรรมสาธารณะเช่นเดียวกับความสัมพันธ์ส่วนตัวและพฤติกรรมทางศีลธรรม การรับสมัครคริสเตียนสำหรับโครงการดังกล่าวมักจะขึ้นอยู่กับความจริงที่ว่าพระเจ้าทรงอยู่ในความรู้สึกขึ้นอยู่กับเรา เขาแค่มองหา "วีรบุรุษ" เขาให้อุดมคติแก่เราการออกแบบเบื้องต้นแม้กระทั่งแผนการของอาณาจักรของเขาและมันก็ขึ้นอยู่กับศาสนจักรที่จะนำไปปฏิบัติ ดังนั้นเราจึงได้รับศักยภาพในการตระหนักถึงสิ่งที่มีอยู่แล้วในความสมบูรณ์แบบ สิ่งนี้จะประสบความสำเร็จหากเราเชื่อมั่นว่านี่เป็นเช่นนั้นและยืนหยัดอยู่ข้างหลังอย่างแท้จริงและแสดงพระเจ้าอย่างแท้จริงว่าเราสำนึกคุณอย่างแท้จริงต่อทุกสิ่งที่เขาทำเพื่อเราจะได้ตระหนักถึงอุดมคติ ดังนั้นเราสามารถปิดช่องว่างระหว่างอุดมคติ "ของจริง" กับพระเจ้า - ดังนั้นเราจะจัดการกับมัน!

Das Werben für das Programm des Triumphalisten wird häufig durch folgende Kritik zusätzlich angefeuert: Der Grund sei darin zu finden, dass NichtGläubige sich dem Programm nicht anschlössen und eben nicht Christen würden bzw. die Nachfolge Christi anträten. Und weiter, dass die Kirche nicht annähernd genug täte, das Reich Wirklichkeit werden zu lassen und damit Gottes Leben in Vollkommenheit im Hier und Jetzt Raum zu geben. Die Argumentation geht noch weiter: Es gebe so viele nominelle Christen (also lediglich dem Namen nach) und wahrhaftige Heuchler innerhalb der Kirche, die eben nicht, wie Jesus es lehrte, der Liebe anhangen und nach Gerechtigkeit streben, so dass Ungläubige ihren Beitritt verweigern – und dies, kann man nur sagen, mit vollem Recht! Es wird des Weiteren behauptet, die Schuldigen dafür, dass NichtGläubige keine Christen würden, seien im Wesentlichen unter den halbherzigen, glaubensschwachen oder heuchlerischen Christen anzutreffen. Dieses Problem sei daher nur zu lösen, indem alle Christen von der Begeisterung angesteckt und so wahrhaftig überzeugte und kompromisslose Christen werden, die das Reich Gottes bereits im Hier und Jetzt in Vollkommenheit umzusetzen wissen. Nur dann, wenn Christen in weitaus stärkerem Masse als bisher, Gottes Willen und den von ihm verfochtenen Lebenswandel beispielhaft in die Tat umsetzen, wird das Evangelium Christi andere überzeugen, weil sie auf diesem Wege die Herrlichkeit Jesu Christi erkennen und an sie glauben. Zur Bestärkung dieses Arguments greift man häufig, hier unzutreffend, auf Jesu Worte zurück: „Daran wird jedermann erkennen, dass ihr meine Jünger seid, wenn ihr Liebe untereinander habt“ (Johannes 13,35). Daraus wird dann der Schluss gezogen, dass andere nicht zum Glauben kommen, ja es gar nicht vermögen, wenn wir nicht im ausreichenden Masse der Liebe anhangen. Ihr Weg zum Glauben sei abhängig davon, inwieweit wir wie Christus selbst in Liebe miteinander umgehen würden.

Diese Worte Jesu (Johannes 13,35) besagen nicht, dass andere dadurch zum Glauben kommen, sondern lediglich, dass man diese in der Nachfolge Jesu Stehenden als die Seinen erkennen wird, da sie sich, wie er, in Liebe üben. Er weist damit darauf hin, dass unser Miteinander in Liebe dazu dienen kann, andere auf Christus zu verweisen. Das ist wunderbar! Wer wollte sich dem nicht anschliessen? Aus seinen Worten geht jedoch nicht hervor, dass der Glaube / das Heil anderer, von dem Ausmass der Liebe seiner Jünger untereinander, abhängt. Unter Berufung auf diesenVers ist es logisch falsch, daraus im Umkehrschluss zu folgern, wenn es die in der Nachfolge Christi Stehenden an Liebe ermangelten, andere sie nicht als solche zu erkennen vermögen und infolgedessen nicht an ihn glauben. Wenn dem so wäre,würde Gott in keiner Weise getreulicher sein als wir. Die Worte „sind wir untreu, so bleibt er doch treu“ (2. Timotheus 2,13) träfen dann nicht zu. All jene, die zum Glauben kamen, haben erkannt, dass die Kirche als Ganze, wie auch ihre einzelnen Gemeindeglieder, in Widersprüche verstrickt und unvollkommen sind. Sie vertrauten auf ihren Herrn, weil sie zugleich den Unterschied zwischen dem einen, dem Lobpreis zuteilwird, und jenen, die ihn lobpreisen, erkannten. Hinterfragen Sie einfach Ihren eigenen Glauben und schauen Sie, ob es sich nicht so verhält. Gott ist grösser als unser Bezeugen seiner selbst. Er ist getreulicher als wir. Natürlich ist dies keine Ausrede dafür, treulose Zeugen der vollkommenen Liebe Christi zu sein.

ศาสนาแห่งความเงียบสงบ

ที่ปลายอีกด้านของสเปกตรัมที่เราพบคำตอบของความเงียบสงบบางคนได้แก้ไขปัญหาที่ซับซ้อนของอาณาจักรที่มีอยู่แล้ว แต่ยังไม่เสร็จอาณาจักรของพระเจ้าโดยอ้างว่าในปัจจุบันไม่มีใครสามารถทำอะไรได้มาก สำหรับพวกเขาสง่าราศีนั้นอยู่ในอนาคตเท่านั้น พระคริสต์จะได้รับชัยชนะในเส้นทางการปฏิบัติศาสนกิจของเขาบนโลกและวันหนึ่งเขาเพียงคนเดียวจะได้รับผลในความสมบูรณ์แบบทั้งหมด เราแค่รอการกลับมาของพระคริสต์ที่จะพาเราไปสวรรค์บางทีหลังจากหลายปีแห่งการปกครองโลก ในขณะที่คริสเตียนในที่นี่และตอนนี้จะได้รับพรบางประการเช่นการให้อภัยบาปการสร้างรวมถึงธรรมชาติได้ตกเป็นเหยื่อของการล่มสลายของสถาบันทางสังคมวัฒนธรรมวิทยาศาสตร์และวิทยาศาสตร์และเศรษฐกิจ ทั้งหมดนี้ไม่สามารถและจะไม่ถูกบันทึก ในเรื่องเกี่ยวกับนิรันดร์ไม่มีข้อกำหนดสำหรับสิ่งที่ดีทั้งหมดนี้ มีเพียงการสาปแช่งเท่านั้นที่สามารถมอบให้กับพระพิโรธของพระเจ้าและนำไปสู่จุดสิ้นสุดที่แน่นอน ส่วนใหญ่ผู้คนจะต้องถูกกำจัดออกไปจากโลกแห่งบาปนี้เพื่อให้พวกเขาสามารถได้รับความรอดในบางครั้งวิธีการของลัทธิความสงบนี้ได้รับการสอนในรูปแบบของการแบ่งแยกดินแดน ดังนั้นเราต้องละทิ้งความใฝ่ฝันของโลกนี้และหลีกเลี่ยงมัน ตามที่ Quietisten คนอื่น ๆ ความสิ้นหวังและไร้ประโยชน์ของโลกนี้ข้อสรุปที่ว่าใคร ๆ ก็สามารถทำให้เธอไม่เป็นอันตรายได้ในหลาย ๆ ด้านเพราะมันไม่เกี่ยวข้องในท้ายที่สุดเพราะท้ายที่สุดแล้วทุกอย่างจะถูกส่งมอบต่อศาล สำหรับคนอื่น ๆ วิธีการที่เงียบขรึมและเฉื่อยชาหมายความว่าคริสเตียนที่ดีที่สุดควรเป็นแบบอย่างให้กับตนเองหรือในชุมชนแยกออกจากส่วนอื่น ๆ ของโลก ความสำคัญที่นี่มักจะเกี่ยวกับศีลธรรมส่วนบุคคลครอบครัวและคริสตจักร อย่างไรก็ตามความพยายามโดยตรงที่จะใช้อิทธิพลหรือทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนอกชุมชนคริสเตียนส่วนใหญ่ถือว่าเป็นที่เชื่อได้บางครั้งก็ถูกตราหน้า เป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าการมีส่วนร่วมโดยตรงของวัฒนธรรมโดยรอบซึ่งตกอยู่ในความไม่เชื่อจะนำไปสู่การประนีประนอมและในที่สุดก็คือความล้มเหลว ดังนั้นการอุทิศตนและความบริสุทธิ์ทางศีลธรรมจึงเป็นประเด็นหลัก

บ่อยครั้งที่การอ่านความเชื่อนี้จุดจบของประวัติศาสตร์ถือเป็นจุดสิ้นสุดของการสร้าง เธอจะถูกทำลาย การดำรงอยู่ของเวลาและพื้นที่นั้นไม่มีอีกต่อไป บางคนที่สัตย์ซื่อจะได้รับการปลดปล่อยจากกระบวนการสลายตัวนี้และนำไปสู่ความจริงทางวิญญาณที่สมบูรณ์บริสุทธิ์บริสุทธิ์ทางวิญญาณของการดำรงอยู่ของสวรรค์นิรันดร์กับพระเจ้าสุดขั้วทั้งสองนี้เป็นตัวแทนของแนวโน้ม ในคริสตจักรหลายตำแหน่งและตำแหน่งกลางทำให้โรงเรียน แต่ส่วนใหญ่ของพวกเขาย้ายที่ใดที่หนึ่งในสเปกตรัมนี้และมีแนวโน้มที่จะด้านใดด้านหนึ่งหรืออื่น ๆ ตำแหน่งผู้มีชัยชนะมักจะดึงดูดผู้คนที่มีโครงสร้างบุคลิกภาพในแง่ดีและ "อุดมคติ" ในขณะที่ Quietists มีแนวโน้มที่จะพบการสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาผู้มองโลกในแง่ร้ายหรือ "ผู้นิยม" แต่อีกครั้งสิ่งเหล่านี้เป็นภาพรวมคร่าวๆที่ไม่ได้ระบุถึงการจัดกลุ่มเฉพาะที่เหมาะสมกับสิ่งที่มากหรืออื่น ๆ สิ่งเหล่านี้เป็นแนวโน้มที่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งพยายามที่จะลดความซับซ้อนของปัญหาที่ซับซ้อนของความจริงที่มีอยู่แล้ว แต่ยังไม่ชัดเจนและความเป็นจริงของอาณาจักรของพระเจ้า

อีกทางเลือกหนึ่งสำหรับ triumphalism และความสงบ

อย่างไรก็ตามมีอีกทางเลือกหนึ่งที่เข้ากันได้กับคัมภีร์ไบเบิลและหลักศาสนศาสตร์ซึ่งไม่เพียง แต่หลีกเลี่ยงทั้งสองขั้วเท่านั้น แต่เพียงลำพังพิจารณาความคิดของการโพลาไรเซชันอย่างผิด ๆ เพราะมันไม่ยุติธรรมต่อการเปิดเผยพระคัมภีร์ในระดับสูงสุด ทางเลือกผู้มีชัยและผู้นิยมความสงบเช่นเดียวกับการอภิปรายระหว่างผู้นำทางความคิดของตนสันนิษฐานว่าความจริงที่ซับซ้อนของราชอาณาจักรของพระเจ้ากำหนดให้เราต้องยืนหยัดในประเด็นที่ถกเถียงกัน ไม่ว่าพระเจ้าจะทำทุกอย่างให้สำเร็จตามลำพัง มุมมองทั้งสองนี้ให้ความรู้สึกว่าเราต้องระบุตัวเองว่าเป็นนักกิจกรรมหรือมีบทบาทที่ค่อนข้างเฉื่อยหากเราไม่ต้องการอยู่ในที่ใดที่หนึ่ง ตำแหน่งในพระคัมภีร์เกี่ยวกับอาณาจักรที่มีอยู่แล้ว แต่ยังไม่สมบูรณ์ของพระเจ้านั้นซับซ้อน แต่ไม่มีเหตุผลสำหรับความตึงเครียดใด ๆ มันไม่เกี่ยวกับการทรงตัวหรือสร้างตำแหน่งกลางระหว่างสองขั้ว ไม่มีความตึงเครียดระหว่างเวลาปัจจุบันและเวลาในอนาคต แต่เราได้รับการเรียกให้อยู่ในการเติมเต็มให้แล้ว แต่ยังไม่สมบูรณ์แบบที่นี่และตอนนี้ ขณะนี้เรากำลังอยู่ในสภาวะแห่งความหวังซึ่งดังที่เราได้เห็นในส่วนที่สองของบทความชุดนี้สามารถทำซ้ำได้ค่อนข้างดีกับแนวคิดของมรดก ขณะนี้เรากำลังอยู่ในความครอบครองของมรดกของเราแม้ว่าเราจะยังคงปฏิเสธการเข้าถึงผลไม้ซึ่งเราจะมีส่วนร่วมในอนาคตอย่างเต็มที่ในบทความถัดไปในชุดนี้เราจะไปในสิ่งที่ หมายถึงการอยู่ในที่นี่และตอนนี้ด้วยความหวังว่าจะสำเร็จอาณาจักรแห่งอนาคตของพระเจ้า    

จากดร. Gary Deddo


รูปแบบไฟล์ PDFอาณาจักรของพระเจ้า (ตอน 4)