รีบ ๆ หน่อย!

บางครั้งดูเหมือนว่าการรอเป็นส่วนที่ยากที่สุดสำหรับเรา หลังจากที่เราคิดว่าเรารู้ว่าสิ่งที่เราต้องการและคิดว่าเราพร้อมแล้วเราส่วนใหญ่พบว่าการรอคอยที่ยาวนานเกินกว่าจะทนไม่ไหว ในโลกตะวันตกของเราเมื่อเรานั่งในรถและฟังเพลงเป็นเวลาห้านาทีในเสื้อผ้าที่ไม่ใช่เหล็กที่สแน็คบาร์เราจะหงุดหงิดและหมดความอดทน ลองนึกภาพว่าคุณย่าของคุณจะเห็นมันอย่างไร

สำหรับคริสเตียนยิ่งกว่านั้นการรอคอยนั้นซับซ้อนโดยความจริงที่ว่าเราวางใจในพระเจ้าและบ่อยครั้งที่เราพยายามเข้าใจว่าทำไมเราจึงเชื่อในสิ่งที่เราเชื่อมั่นอย่างลึกซึ้งว่าเราต้องการพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก อธิษฐานและทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ไม่ได้

König Saul wurde besorgt und beunruhigt, während er auf Samuels Kommen wartete, um das Opfer für die Schlacht darzubringen (1 Sam. 13,8). Die Soldaten wurden unruhig, einige verliessen ihn, und in seiner Frustration über das anscheinend unendliche Warten brachte er schliesslich das Opfer selber dar. Natürlich, das war dann der Zeitpunkt, als Samuel endlich ankam. Der Vorfall führte zum Ende von Sauls’ Dynastie (V. 13-14).

ครั้งหนึ่งพวกเราส่วนใหญ่อาจรู้สึกเหมือนซาอูล เราเชื่อในพระเจ้า แต่เราไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมเขาไม่แทรกแซงหรือทำให้ทะเลสงบ เรารอและรอสิ่งต่าง ๆ ดูเหมือนจะแย่ลงเรื่อย ๆ และในที่สุดการรอสิ่งที่เราทนได้ดูเหมือนจะออกไป ฉันรู้ว่าบางครั้งฉันรู้สึกว่าพวกเราทุกคนที่นี่ในพาซาดีน่าและชุมชนของเราทุกคนต่างรู้สึกเหมือนกันกับการขายอสังหาริมทรัพย์ของเราในแพซาดีนา

แต่พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อและพระองค์ทรงสัญญาว่าจะให้เราผ่านทุกสิ่งที่เราพบในชีวิต เขาพิสูจน์ว่าครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งเขาเดินไปกับเราผ่านความทุกข์และบางครั้งก็ดูเหมือนว่าเขาจะจบลงในสิ่งที่ดูเหมือนจะไม่สิ้นสุด ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดศรัทธาของเราเรียกเราให้เชื่อใจเขา - วางใจได้ว่าเขาจะทำสิ่งที่ถูกและดีสำหรับเรา บ่อยครั้งที่มองย้อนกลับไปเราสามารถเห็นความแข็งแกร่งที่เราได้รับจากการรอคอยมานานและเริ่มตระหนักว่าประสบการณ์ที่เจ็บปวดอาจเป็นพรปลอมตัว

Trotzdem es ist nicht weniger elend auszuharren, während wir es durchmachen, und wir fühlen mit dem Psalmist mit, der schrieb: „Meine Seele ist sehr erschrocken. Ach du, Herr, wie lange!“ (Ps. 6,4). Es gibt einen Grund, warum die alten King-James-Bibelübersetzung das Wort „Geduld“ mit „langem Leiden“ wiedergab!

Lukas berichtet uns von zwei Jüngern, die auf dem Wege nach Emmaus betrübt waren, weil es schien, dass ihr Warten vergebens und alles verloren war, weil Jesus tot war (Luk. 24,17). Doch zu genau derselben Zeit, ging der auferstandene Herr, in den sie alle ihre Hoffnungen gesetzt hatten, an ihrer Seite und gab ihnen Ermutigung – sie erkannten es nur nicht (V. 15-16). Manchmal passiert uns das Gleiche. Oft erkennen wir die Wege nicht, in denen Gott mit uns ist, nach uns Ausschau hält, uns hilft, uns ermutigt – bis zu einem späteren Zeitpunkt.

Erst als Jesus mit ihnen das Brot brach „wurden ihre Augen geöffnet und sie erkannten ihn, und er verschwand vor ihnen. Und sie sprachen untereinander: Brannte nicht unser Herz in uns, als er mit uns redete auf dem Wege und uns die Schrift öffnete?“ (V. 31-32).

Wenn wir auf Christus vertrauen, warten wir nicht alleine. Er bleibt mit uns in jeder dunklen Nacht, er gibt uns die Kraft auszuharren und das Licht, um zu sehen, dass nicht alles aus ist. Jesus versichert uns, dass er uns nie alleine lassen wird (Matth. 28,20).

โดย Joseph Tkach


รูปแบบไฟล์ PDFรีบ ๆ หน่อย!